نشسته بود روی زمین و داشت یه تیکه هایی رو از روی زمین جمع می کرد.

بهش گفتم: کمک نمی خوای؟   گفت: نه.

گفتم:خسته میشی٬خوب بزار کمکت کنم دیگه!   گفت:نه٬خودم جمع میکنم.

گفتم:حالا تیکه های چی هست؟بد جوری شکسته٬معلوم نیست چیه!

نگاه معنی داری کرد و گفت:قلبم...این تیکه های قلب منه که شکسته٬خودم هم باید جمعش کنم.

بعدش هم گفت:میدونی چیه رفیق؟آدمای این دور و زمونه دل داری بلد نیستند.وقتی میخوای یه دل پاک و بی ریا رو به دستشون بسپای هنوز تو دستشون نگرفه٬میندازنش زمین و میشکوننش!

میخوام تیکه هاش رو بسپارم به دست صاحب اصلیش٬اون دل داری خوب بلده.آخه میدونی اون خودش گفته که قلب های شکسته رو خیلی دوست داره٬می خوام بدم بهش بلکه این قلب خوب بشه.

تیکه های شکسته قلبش رو جمع کرد و یواش یواش ازم دور شد و من توی این فکر که چرا ما آدمها دل داری بلد نیستیم٬موندم.

دلم میخواست بهش بگم خوب چرا دل رو میسپاری دست هر کسی؟انگار فهمید توی دلم چی گفتم.برگشت و بهم گفت: دست هر کسی نسپردم٬اون برای من هر کسی نبود.

این رو گفت و این بار رفت سمت دریا..

باران خورده درجمعه 1388/03/29در هنگامه 16:30بااشكهايي ازآسمان| |