تنها و افسرده در کنج اتاق تاریکم کز کرده ام و اشک می ریزم... با کوله باری از غم و اندوه ، جدا از همه!!! زندگی از من چه میخواهد؟! چرا رهایم نمی کند؟ به گذشته ام می اندیشم... جوانی ام همچون رودی سرکش در تلاطم و جریان بود.

 با قایقم که همه ی هستی ام بود ، سرخوش و مست پارو زنان به جلو می رفتم ، که ناگهان... ناگهان آسمان تیره و تار شد ... باران ، رعد و برق ، غرش های وحشتناک باد... انگار همه چیز دست به دست هم داده بودند تا مرا به نابودی کشانند! وحشت زده بودم ، به خودم می لرزیدم؛ طوفان قایقم را به صخره ای کوبید ... دیگر هیچ نفهمیدم! چشمانم را که گشودم در ساحل بودم... بی کس و تنها در ظلمت گم شده بودم اما رود همچنان می تاخت. اکنون دیگر توانی ندارم ، همه چیز را از دست داده ام!!! این روزگار بی رحم همه ی دلبستگی هایم را دزدید و برد ، همه کسم را از من گرفت. دیگر به چه امیدی بمانم؟

می ترسم! از غرق شدن می ترسم! آسمانم بعد از آن روز طوفانی همچنان ابری و گرفته است همچون قلبم که می خواهد از جا کنده شود انگار او نیز قصد ترک مرا دارد!!! خسته ام ! از این زندگی با همه ی دو رنگی ها و بی وفایی ها و جدایی هایش خسته ام.

خدایا تو کجایی؟ صدای فریاد حقیرانه ام را نمی شنوی؟ این زندگی را تو به من بخشیدی پس چرا رهایم کرده ای؟ مگر تو قلب های شکسته را دوست نداری ، ببین قلب من تکه تکه گشته!!! چشمانم را می بندم... صدایی به گوشم می رسد... صدای وزش نسیم و باز شدن پنچره مرا به خود می آورد... چشمم را می گشایم... چه شده؟ نوری به درون اتاقم می تابد ، به زحمت چشمانم را باز نگه می دارم ، فضای اتاقم پر شده از نور... حس می کنم چیزی در درونم دگرگون می شود... بهت زده به پنجره می نگرم ، تمام وجودم لبریز از آن نور شده... دستی از افق به سویم می آید و صدایی در گوشم طنین انداز می شود: « برخیز... برخیز! دستت را به من بده، تو تنها نیستی، نشانه ها را درک کن!» آرامش عجیبی مرا در بر گرفته. بی اختیار لبانم از هم گشوده می شوند: « من می توانم ، می توانم ، من برترین مخلوق اویم ، روح او در من جاریست ، من از اویم ، پس می توانم! قایقم را دوباره خواهم ساخت ، محکم تر از قبل ، من هنوز در اول راهم ، آری قایقم را با ایمان و امید می سازم و به آب می اندازم ، دیگر هیچ طوفانی نمی تواند خرابش کند ، به جنگ زندگی می روم ، من او را دارم ، تنها نیستم!» بر می خیزم... دستانم را به سوی نور بلند می کنم و با همه ی وجودم فریاد می زنم: تو یکی با من بمان !!!